منم آن کد بانوی باستانی
قدمتم از تمام آشپزخانه های جهان بیشتر است
به پیش بند زیر مزون ام می خندی
و تصورم بدون دستمال گردگیری تاریخ ات را ویران میکند
امروز روی سفره شعری عاشقانه نوشتم
لابه لای ظرف های چرک رقصیدم
قاشق و چنگال ها را با ترانه ای بر هم زدم
باید برای ستون گمشدگان روزنامه آگهی بفرستم
امروز در کمال ناباوری خانم خانه در خانه گم شد !
" بیهوده می باری"
این را زمین نگفت
آسمان به خودش گفت
وقتی که زمین زیر پایش را خالی کرد
دیگر هیچ دستی بر پیشانی آسمان سایه بان نخواهد شد
و چشم آسمان از دیدن خشکی برق نخواهد زد
حتی اگر ستاره چشم آسمان باشد
و ابر سناریوی مخملی خواب هایش
کمی " زن"
برای روز مبادا
کمی " دوستت دارم "
برای شب هر چه بادا باد
مرا ببخش
که به اندازه سکوتت شاعر به چشم نمی آیم
با چمدان های بازم به نرفتن خندیده ام
به جاده های از زن برگشته می مانم
مرطوب و متروک
کودکم را روی صلیب شیر داده ام
اگر چه برای زخمهایم مادر خوبی نبوده ام
این بار به چشمهای رو به دیوار خیانت خواهم کرد
مقابل آینه پنهان می شوم
سه شعر زیر تابوت مرگ می رقصد
سه شعر به حجله می رود
زن ترجیح مرگ شد
زن توجیه مرگ شد
شاعر در راه می میرد
مرگ در جاده دل انگیز تر است
با ناز وارد شوید مجلس کاملا زنانه است
مرگ تنها یک مضراب می زند
سه زن تا ابد می رقصند
که دو نوبت عاشق بود
در نبودنم
در نبودنش
دستهای لخت در هوا با شکوه نمی رقصند
آزاد می رقصند
و من تهمت برگ سبز را به زمستان زدم
<<نورزتان مبارک >>
